هدايت و اهل تقوا و اهل خير و اهل ايمان و اهل فتح و ظفر مىباشند . و ايضا فرموده‌اند به مفضل ابن عمر كه « ايّاك و السّفله فانما شيعة على من عف بطنه و فرجه و اشتدّ جهاده و عمل لخالقه و رجا ثوابه و خاف عقابه فاذا رايت اولئك فاولئك شيعة جعفر » « 1 » ، يعنى دورنما خود را از سفله و مردمان پست فطرت و پست همت كه نفس خود را مشغول به فانيات ساخته‌اند و از باقيات گذشته‌اند ، به درستى و اين است و جز اين نيست كه شيعهء على ، آن كسى است كه نگاه بدارد شكم و فرج خود را از حرام و شديد باشد جهاد او در راه خدا و عمل بنمايد براى رضاى خالق خود و اميد داشته باشد ثواب او را و بترسد از عقاب او ، پس هرگاه كه ديدى ايشان را ، هرآينه ايشانند شيعه جعفر . و ايضا فرمودند كه « انّ شيعة علىّ كانوا خمص البطون زبل الشفاة و اهل رأفة و علم و حلم يعرفون بالرهبانيه » « 2 » ، يعنى به درستى كه شيعهء على بوده‌اند شكم گرسنه و لب خشك و اهل رأفت و علم و حلم و معروف بودند به رهبانيت و زهد و گذشت از دنيا . و ايضا فرمودند به مفضل مزبور كه « اذا اردت ان تعرف اصحابى فانظر من اشتد ورعه و خاف خالقه و رجا ثوابه و اذا رايت هؤلاء فهولاء اصحابى » « 3 » ، يعنى هرگاه كه خواسته باشى آن‌كه بشناسى اصحاب مرا ، پس نظر بنما به كسى كه شديد باشد تقوا و ورع او و بترسد از خالق خود و اميد داشته باشد ثواب او را و هر وقت كه ديدى ايشان را پس ايشانند اصحاب من . و جناب امير المؤمنين عليه السّلام فرمودند كه « شيعتنا المتباذلون فى ولايتننا ، المتحابون فى مودتنا ، المزاورون فى احياء امرنا ، الذين ان غضبوا لم يظلموا ، و ان رضوا لم يسرفوا ، بركة على من جاوروا ، سلم به من خالطوا » « 4 » ، يعنى شيعهء ما آنانند كه با يكديگر مواصله و بخشش مىنمايند در دوستى ما و باهم دوستى مىكنند در مودت ما و باهم تلاقى مىنمايند و زيارت يكديگر مىكنند در احيا نمودن امر ما ، آن‌چنان اشخاصى هستند كه اگر غضب بنمايند ظلم نمىكنند و اگر رضا بشوند اسراف نمىنمايند ، بركت مىباشند بر كسى كه

--> ( 1 ) . همان ، ح 9 . ( 2 ) . همان ، ح 10 . ( 3 ) . همان ، ح 23 . ( 4 ) . همان ، ص 236 و 237 ، ح 24 .